Uithoorn – De heer Bob Berkemeier heeft zijn zelfgeschreven boek “Ach mens, ga toch sokken stoppen!” officieel overhandigd aan burgemeester Pieter Heiliegers. Het boek staat vol levendige herinneringen aan zijn eerste tien jeugdjaren in een oud bakkershuis aan de Wilhelminakade en biedt tegelijk een bijzonder inkijkje in de geschiedenis van Uithoorn.
Een titel met een knipoog naar het verleden
De titel van het boek verwijst naar een sprekend moment uit Berkemeiers jeugd. Zijn oma zag vanuit het raam hoe schapenhandelaren ruw met hun dieren omgingen en sprak hen daarop aan. De reactie die zij kreeg, bleef de familie bij: “Ach mens, ga toch sokken stoppen!” Deze uitspraak symboliseert volgens Berkemeier de mentaliteit en de sfeer van die tijd, direct, ongepolijst en typisch voor het leven langs de kade.
Van bakkerij tot familiegeschiedenis
In zijn boek beschrijft Berkemeier niet alleen zijn jeugd in de jaren vijftig, maar gaat hij ook verder terug in de tijd. Zijn familie vestigde zich al in 1848 in Uithoorn, waar zijn betovergrootvader en naamgenoot Boudewijn, uit Hillegom, een bestaande bakkerij overnam. Generaties lang bleef het familiebedrijf aan de Wilhelminakade in het oude pand van toen bestaan.
Daarnaast laat hij zien hoe het in zijn familie gebruikelijk was om zich ook maatschappelijk in te zetten. Zo was zijn opa actief als secretaris van de eerste plaatselijke vereniging voor de verzekering van ziekenverplegingskosten. En zijn vader Freek was onder andere voorzitter van Voetbalvereniging VVU. “Het zat echt in onze familie om naast het werk ook iets voor de samenleving te doen,” aldus Berkemeier.
Verhalen over groeien, doorzetten en kansen krijgen
Een belangrijk onderdeel van het boek is het verhaal van Berkemeiers vader, die tijdens de Tweede Wereldoorlog in Duitsland in een bakkerij te werk werd gesteld. Na zijn terugkeer lag de bakkerszaak er slecht bij, maar met een aanmoediging van de toenmalige burgemeester Koot ging hij toch door: “Freek, zet je schouders eronder, want Uithoorn blijft niet zoals het is.” Die vooruitblik bleek terecht: het dorp groeide snel, onder meer met de bouw van nieuwe wijken zoals Thamerdal in de jaren vijftig.
Een warme jeugd als inspiratie
Waar veel schrijvers hun inspiratie halen uit moeilijke ervaringen, is dat bij Berkemeier anders:
“Ik heb een fijne jeugd gehad en juist dat heeft mij geïnspireerd om dit boek te schrijven. Ik heb veel kansen gekregen en mooie herinneringen opgebouwd.” Hij benadrukt daarbij ook het belang van goed onderwijs: “Mijn ouders kozen bewust voor de openbare lagere school. Daar heb ik fantastisch onderwijs gehad. Ik wil graag een ode brengen aan de juffen en meesters, met in het bijzonder meester Bert Pronk.” Burgemeester Heiliegers reageerde daarop: “Die hebben jou ook mede gevormd.”
Erfgoed dat verbindt
De burgemeester nam het boek zichtbaar enthousiast in ontvangst en benadrukte het belang ervan voor de gemeente: “Dit boek is van grote waarde voor het erfgoed van Uithoorn. Het laat zien hoe mensen met elkaar omgingen en hoe sterk de saamhorigheid was. Verhalen zoals deze helpen ons ook om vooruit te kijken.” Volgens Heiliegers is het boek meer dan een persoonlijk verhaal: het weerspiegelt het sociale karakter van het dorp in die tijd.
Een dorp van doeners
Berkemeier beschrijft Uithoorn als een gemeenschap zonder elitair karakter: “Het was geen dorp van herenhuizen en academici met koperen naamborden, maar van mensen in overalls die werkten bij de Teerfabriek, later de CINDU, het spoor of in de middenstand. Diezelfde mensen hielden ook het verenigingsleven draaiende. In het Thamerdal van de vijftiger jaren kwamen Schipholwerkers erbij. Hij voegt eraan toe: “Die structuur maakte Uithoorn toen anders dan veel andere gemeenten.”
Met zorg en toewijding geschreven
Aan het boek werkte Berkemeier zo’n twee jaar: “Niet constant, maar er zijn heel wat uren in gaan zitten.” Het idee ontstond omdat hij bij de overgangen tussen diverse banen voor loopbaanadviseurs nogal eens zijn biografie moest opschrijven. Na zijn pensionering dacht hij “Laat ik die verhalen maar eens uitwerken. Ik begon met mijn biografie, maar dat werd te groot. Toen besloot ik me te richten op die eerste tien jaar, een afgerond en bijzonder hoofdstuk in dat oude bakkershuis.” Het resultaat is een rijk geïllustreerd boek, waarin foto’s en afbeeldingen het verhaal tot leven brengen. Burgemeester Heiliegers prees dit aspect nadrukkelijk: “De foto’s zijn prachtig en vormen echt een waardevolle aanvulling op de tekst.”
Persoonlijk gebaar
De overhandiging kreeg extra betekenis door de persoonlijke boodschap die Berkemeier in het boek voor de burgemeester schreef, een gebaar dat zeer werd gewaardeerd. Daarmee benadrukt hij niet alleen de persoonlijke kant van zijn werk, maar ook de bredere waarde ervan. Het boek draagt bij aan het zichtbaar en levend houden van kunst, cultuur en erfgoed in Uithoorn.
Juist door dergelijke verhalen vast te leggen, blijft het verleden tastbaar en relevant voor nieuwe generaties. Zo vormt het nu in de boekwinkels verkrijgbare boek niet alleen een persoonlijk document, maar ook een waardevolle bouwsteen voor het collectieve geheugen van de gemeente en een inspiratiebron voor de toekomst.
Let op: u reageert op een nieuwssite. Reacties worden eerst door ons gecontroleerd en kunnen openbaar worden weergegeven.